bütün sevdiklerini kaybetmiş insan

  • nosferatu_alucard

    bir ihtimal genç olabilir. benim burada bahsetmek istediğim aslında yaşlı olanlar.

    binamızda muzaffer amca oturuyor. yaşı 87. düzenli bir yaşantısı ve aktif oluşundan kaynaklı yıllar onu pek eskitmemiş.

    sürekli merabalaşırdık ama hiç oturup uzun uzadıya konuşmak nasip olmamıştı. canlı kütüphane olarak gördüğüm bu amcayla nihayet muhabbet etme fırsatı buldum. aşağıya muhabbetimizden bir diyalog kesitini yazacağım...

    + sen tek yaşıyorsun dimi muzaffer amca, gelen giden pek görmedim.

    - yok ki kimsem oğlum.

    + nasıl? çocukların yahut bir akraban da mı yok?

    - 2 kızım 1 oğlum vardı. kızımın birini kanserden diğerini de trafik kazasında kaybettim. oğlumda yıllar önce fransa ya gittiydi... birdaha da ulaşamadım.

    + karın?

    - o çok çok önce rahmetli oldu. akrabalar desen, tanıdıklar var da birçoğu başka şehirde yaşıyor. ayda yılda bir görürsem selamlasiyorum.

    + amca bu ne zamandır böyle?

    - 20 seneye yakındır yalnızım işte...

    daha sonra yorgun kalbini bir de ben sorularımla daha fazla yormayım diyerek, konuyu değiştirdim.

    şimdi düşünüyorumda hayat böyle nasıl geçer be kardeşim. arkadaş dost eş coluk çocuk... dünyada seni önemseyen kimsen yok. çocukların, karın, dostların... hepsi ölmüşler ya da artık uzaklardalar.

    çok zor olsa gerek, muzaffer amcayla bu konuşma sayesinde bir şeyi fark ettim: sahte yalnızlıklarımızla duyar kasıyoruz hepimiz. neymiş "kalabalıklar içinde yalnızmış" neymiş "kimse anlamıyormuş" hassiktir lan samimiyetsiz piç! sen git: sokak lambası altında siyah-beyaz foto çekinip, instagrama "hayat bizi yordu albayım" diye fotoğraf at.

    1